Tekst 20 december 2017

Zo vlak voor kerst en het einde van dit bijzondere jaar is het een goede tijd om eens naar de relatie te kijken die we hebben met onze familie, vrienden en kennissen. Hoe is onze verhouding met hen? Hebben we het goed samen?

Is er afstand? En als er afstand is, hebben we dan bewust afstand genomen of heeft de ander bewust afstand genomen? Is het er zo maar ingeslopen? Zijn we gekwetst, hebben we de ander gekwetst?

 

Als de relatie niet goed is, hebben we dan wel naar ons zelf gekeken; naar ons eigen aandeel erin? Hebben we diep durven kijken? Willen we de verhouding op deze manier in stand houden of willen we het op deze manier niet langer laten voortduren, willen we een betere relatie? Is er nog sprake van Ware Liefde?

 

Diep kijken is een prachtige oefening heb ik ervaren. Echt diep kijken vond ik lastig. Tegenkomen wat mijn eigen negatieve bijdrage aan een geschil is, is niet prettig. Durven toegeven dat ik fout zat, was een een van de moeilijkste oefeningen. Kijkend naar mijn manier van spreken, was die wel zo liefdevol? Luisterde ik wel echt naar wat de ander had te zeggen of stond ik met mijn antwoorden al klaar? Had/nam ik wel de ruimte om écht naar de ander te luisteren of was ik al aan het invullen?

 

In de vierde aandachtsoefening van de vijf die we in onze traditie hebben, gaat het om liefdevol spreken en aandachtig luisteren. Voor mij is het dé manier om echt naar mijn manier van communiceren te kijken. Een openbaring. De vierde aandachtsoefening kun je hier lezen.

 

Aan hoe ik in het leven stond lag veel boosheid en frustratie ten grondslag. Als ik boos was vond ik dat ik recht had op mijn boosheid en kon dagenlang boos blijven. Dat ik boos was, was uiteraard de schuld van een ander. Echt naar mijn boosheid kijken was er niet bij. Ik weet nu dat ook dat een oefening is. En door vaak genoeg te oefenen heb ik gelukkig mijn boosheid kunnen transformeren. In de vierde aandachtsoefening staat er dit over:

Ik zal diepgaand kijken naar het ontstaan van de boosheid, vooral naar verkeerde waarnemingen en gebrek aan begrip voor het lijden in mijzelf en in anderen. Ik zal op zo’n manier spreken en luisteren dat wij gezamenlijk ons lijden kunnen los laten en een weg kunnen vinden uit moeilijke situaties. 

 

Soms is een ingrijpende (pijnlijke) gebeurtenis nodig om ons diep te doen kijken naar hoe we in het leven staan. Door een ongeluk, ziekte, of het overlijden van iemand. Er komt een barst in ons pantser, en door die barst kan het licht naar binnen schijnen en alles verlichten wat nog verhuld was. 'There is a crack in everything, that's how the light gets in'. Een mooie gedachte met kerst.

 

Heb het heel goed, wees gelukkig en zorg goed voor jezelf en de ander.

 

Jan