Tekst 21 februari 2018

Dharmaleraar Cuong Lu heeft de afgelopen week een prachtige retraite begeleid met als thema “het koelen van de vlam van boosheid”. Op deze sangha avond deel ik - Miriam - graag enkele boeddhistische inzichten die raken aan dit thema en mijn persoonlijke ervaring.

De volgende tekst kun je lezen voorafgaande aan de sangha-avond zodat je het thema alvast op je in kan laten werken. Het is afkomstig uit het boek 'Dit is Geluk' van Cuong Lu.

Het verschil tussen lijden als waarheid en ideeën over lijden 

 

Als lijden er mag zijn, kun je de pijn die je vroeger hebt opgelopen en onverzorgd is gebleven, aandacht geven. Je ziet de pijn, ‘hallo pijn, ik ben er voor je’. Pijn die we eerder hebben gehad en niet de juiste verzorging heeft ontvangen, wordt door manas vastgehouden. Manas kan ervaringen heel lang vasthouden en zelfs van generatie op generatie overdragen. In Nederland zeggen we: vergeven maar niet vergeten. Manas is de gewoonte om te geloven dat we informatie uit het verleden nodig hebben voor onze overleving. Ik kan jou vergeven, maar ik kan niet vergeten wat er is gebeurd. Dat is manas-denken.

(…)

   Er is een groot verschil tussen lijden als een idee en lijden als een waarheid. Toen Boeddha sprak over lijden als een waarheid, had hij het niet over onze opvattingen over lijden. Vaak lijd je met een idee over je lijden, er is iets wat je onprettig vindt en niet wilt. Je idee zegt je dat lijden negatief is en daardoor ervaar je het ook als negatief. Onze opvatting over lijden zegt ons dat lijden schadelijk is, dat het ons uit evenwicht brengt en een belemmering is om gelukkig door het leven te gaan. Onbewust weigeren we het lijden, van binnenuit en van buitenaf. Lijden wordt niet gewaardeerd. Maar lijden als een waarheid is niet negatief.

   Als wij lijden als een waarheid kunnen zien, zijn we vellig. Het is veilig omdat we weten dat het lijden is. Als je weet dat geluk als een waarheid aanwezig is, kun je lijden ook als een waarheid zien. Je kunt lijden de ruimte geven om aanwezig te zijn, het hoeft niet getransformeerd te worden, het hoeft niet vemeden te worden, het hoeft niet vernietigd te worden. Voor het eerst in het leven ervaar je dat lijden geen probleem is en dat er geen reden is om het af te keuren. Het is gewoon lijden, je lijdt en het is geen probleem. (…)

   Grijp de kans om lijden als een waarheid te kunnen ervaren. Het moment dat je het lijden herkent, ontdek je dat het je niet schaadt en dat is een moment van bevrijding. Alleen als je lijden weigert, veroorzaakt het pijn. Als het in het licht staat, is het onschadelijk. De enige grond waarop lijden schade kan aanrichten is de grond van onwetendheid. Als lijden gezien wordt, brengt het begrip en compassie.

 

Uit: Dit is Geluk, blz 124 van Cuong Lu